آرامبخش

آرامبخش فیلمی است درباره آرام، دختری است در آستانه چهل‌سالگی تصمیمی می‌گیرد که مسیر زندگی‌‌اش را دگرگون کند

فیلم از دیدگاه منتقدین:

نقد از آیدا مرادی نژاد

فیلم «آرام‌بخش» در برخورد اول، بیش از یک درام اجتماعی، خود را به مثابه یک مانیفست زنانه در آستانه چهل‌سالگی معرفی می‌کند. الناز شاکردوست در نقش «آرام»، نه تنها نقشی را بازی می‌کند، بلکه تجسم زنی است که در اوج تاریکی و فشار، تصمیم به بازنویسی مسیر زندگی‌اش می‌گیرد؛ مبارزه‌ای که بسیار فراتر از یک تصمیم ساده برای فرزندی است و دقیقاً به همین دلیل، با مخاطبی چون من که خود در مسیر پرفراز و نشیب در مسیر زندگی هستم، ارتباطی عمیق برقرار می‌کند.
الناز در این فیلم با بازی حرفه ای خود مخاطب را مدام وادار میکند تا همراه با او اشک و خنده و استرس و امید را بچشد .
داستان جوری طراحی شده است که حتی اگر مخاطب بداند انتهای فیلم چه رخ خواهد داد باز با کنجکاوی فیلم را دنبال میکند و به قلم نویسنده و حرفه کارگردان اعتماد میکند

آنچه سعید زمانیان و پدرام پورامیری در فیلمنامه خلق کرده‌اند، چالشی خام و رادیکال علیه انتظارات جامعه است. اقدام آرام برای پذیرش فرزندی در تنهایی، ضربه‌ای است مستقیم به مفهوم سنتی خانواده و نقش زن در آن. در اینجا، جسارت فیلم در استفاده از موتیف‌های بصری (مانند پوشیدن حوله یا استفاده از موتورسیکلت) کاملاً هدفمند به نظر می‌رسد؛ این‌ها نه صرفاً ژست‌های ساختارشکنانه سطحی، بلکه فریادهای خام یک زن برای تصاحب بدنش و انتخاب‌هایش هستند.

با این وجود، نباید از ضعف‌های فنی چشم‌پوشی کرد. برخی منتقدان به درستی به ریتم کُند و دکوپاژ نامنسجم اشاره کرده‌اند؛ این نارسایی‌های فنی، در مقاطعی باعث می‌شود که عمق روایی فیلم، تحت‌الشعاع تلاش‌های پر سر و صدای کارگردان برای متفاوت بودن قرار گیرد. گویی فیلم در دو سطح در حال حرکت است: یکی سطح عمیق و پرتنش روان‌شناختی آرام (که شاکردوست به خوبی از پس آن برمی‌آید)، و دیگری سطح ظاهری و گاه لغزنده روایت که نتوانسته این درگیری درونی را با ظرافت بیشتری به تصویر بکشد.

اما نکته اصلی فیلم، در همان پیروزی نور بر تاریکی نهفته است؛ نوری که آرام پس از غرق شدن در استرس‌های قضاوت و تنهایی، برای یافتن آن می‌جنگد. «آرام‌بخش» در نهایت، روایتی است از اینکه چگونه گاهی برای رسیدن به یک حقیقت فردی، باید در برابر تمام ساختارهای اطراف بایستیم، حتی اگر مسیرمان تا رسیدن به هدف نهایی، پر از شکست باشد. این فیلم، نه یک اثر سینمایی بی‌نقص، بلکه یک سند عاطفی از زنانی است که برای انتخاب‌هایشان تا آخرین نفس می‌جنگند.